Essam Sharaf, nieuwe premier Egypte

Nog voor de grote vrijdag protesten in Cairo hebben de demonstranten alvast een belangrijke overwinning behaald. Essam Sharaf de eerste Egyptische politicus die actief meedeed aan de anti-regime protesten is nu, na drie weken, benoemd tot de nieuwe minister president. Gisteren benoemde de Hoge Raad van de Egyptische Strijdkrachten Sharaf met de opdracht een nieuwe regering te vormen. Een profiel van de nieuwe premier.

De benoeming van Sharaf kwam kort na het aftreden van premier Ahmed Shafiq. Die werd door nog oud president Mubarak benoemd in de laatste van zijn bewind. In een wanhopige poging om de anti-regime demonstranten zand in de ogen te strooien. Sharaf was eerder minister van transport vanaf juli 2004 tot december 2005 werd 8 februari aanhanger van de anti-Mubarak protesten.

Sharaf was als minister zeer toegewijd en geliefd. Regelmatig bezocht hij bijeenkomsten van trein- en metro werknemers. Tijdens een van die bijeenkomsten zei hij: "Uw waardigheid als bestuurders is mijn waardigheid als minster."

Hij werd verwijdert uit de regering van oud-premier Ahmed Nazif in een periode dat de zoon van Mubarak, Gamal, zijn greep op de regering verstevigde.

Egypte is berucht om zijn vele verkeersongevallen. Met name de laatste jaren hebben een aantal zeer ernstige treinongelukken plaatsgevonden in Egypte. Tijdens de tijd dat Sharaf minster was hebben zich geen zware ongevallen voorgedaan.

"In de laatste drie jaar was hij meer betrokken bij politiek en sociaal activisme. Hij richtte de ‘Tijdperk van wetenschap organisatie’ op. Om kennis en moderne wetenschappen in de Egyptische samenleving bevorderen, " aldus Iman Yehia, professor aan de Suez Canal University. De organisatie heeft prominente leden, zoals Nobelprijswinnaar Ahmed Zewail, de veel geprezen chirurg Mohamed Ghoniem en de beroemde Egyptisch-Amerikaanse wetenschapper Farouk al-Baz.

Sharaf  studeerde civiele techniek aan de Universiteit van Cairo in het midden van 1970, een tijd van massale student protesten tegen wijlen president Anwar Sadat. Hij werd beïnvloed door Abdel-Moneim Osman, die wordt beschouwd als de vader van de moderne wegenbouw in Egypte en het Midden-Oosten.

Onlangs zei Sharaf in een interview over die periode: "Op dat moment had Osman drie gediplomeerde instructeurs in dienst en het was voor hem onmogelijk om een andere gediplomeerde instructeur aan te stellen. Toch besloot Osman om de drie afgestudeerde docenten te vervangen door mij. Ik zal dat nooit vergeten.”

Later studeerde Sharaf in de Verenigde Staten aan de Purdue University, Indiana, waar hij zich specialiseerde in wegenonderhoud en beheer. Meer dan twintig jaar was hijhoogleraar aan de Universiteit van Cairo, waar hij zich specialiseerde in vervoer management.

Als minister startte Sharaf een onderzoek naar de schrikbarende toename van verkeersongevallen in Egypte. Elk jaar verliezen honderden mensen hun leven in het verkeer. Roekeloos rijden, een lakse toepassing van de verkeersregels, drugsgebruik door vrachtwagen chauffeurs en slecht wegdek maakten Egypte tot een van de top landen wereldwijd op het gebied van verkeersongevallen. Uit informele blijkt dat ongeveer 100.000 mensen werden gedood bij verkeersongevallen tussen 1990 en 2008.

De laatste jaren heeft Sharaf zich actief bemoeid met het hoog oplopende geschil over het Nijlwater. Mede dankzij zijn inspanningen hebben Burundi en vijf andere Nile Basin landen afgelopen maandag een overeenkomst ondertekend die de watervoorraden moeten herverdelen.

Afgelopen augustus beschuldigde Sharaf het regime nog dat het niet voldoende aandacht besteedde aan Afrikaanse zaken. Hij zei dat Egypte zo snel mogelijk via verharde wegen en spoorwegen moet worden verbonden met de andere Nile Basin landen.

Juist die regelmatige en openlijke kritiek op het oude regime maken Essam Sharaf een betrouwbare figuur voor de demonstranten en oppositie in Egypte.

Wel heel erg lullig van Heineken

Vandaag tref ik thuis gekomen een wonderlijk bericht op mijn email. De mail is afkomstig van de Nederlandse Ambassade in Cairo met als boodschap: Heineken laat Nederlanders in Egypte op droogje zitten. 

“Zoals jullie weten vindt de Nederlandse borrel iedere eerste donderdag van de maand plaats. De Nederlandse borrel is een gezellige gelegenheid om andere Nederlanders te ontmoeten die werken en/of wonen in Egypte!  

Gezien de huidige omstandigheden heeft Heineken aangegeven dat ze niet langer het bier en de wijn aan kunnen bieden. Uiteraard hebben wij hier alle begrip voor, de Ambassade wil haar grote en oprechte dank uitspreken aan Heineken / Al Ahram voor het jarenlang trouw sponsoren van de Nederlandse borrel."

Hier staat mijn verstand toch wel even bij stil. Ik wil best mijn eigen biertje betalen hoor, da's geen ount. Maar ik vind wel dat Heineken wel een heel erg lullig moment heeft gekozen om de sponsoring van deze, voor Nederlanders in Cairo, borrel stop te zetten. 

"Ondanks het wegvallen van de sponsoring vinden we toch dat we de traditie moeten blijven voortzetten en hopen we dat alle Nederlanders morgen samen komen, ook om de ervaringen van de afgelopen weken te delen in La Bodega - Aperitivo. Vanaf heden wordt iedereen geacht zijn eigen drankjes te betalen, tot een nieuwe sponsor gevonden is. Mocht uw bedrijf geïnteresseerd zijn om een deel van de drankjes of hapjes te sponsoren, laat u dat dan vooral weten aan de Ambassade medewerkers.”

Veel Nederlanders hebben tijdens de omwenteling in Egypte angstige, moeilijke en spannende tijden meegemaakt. Donderdag 3 maart komen we voor het eerst weer bijelkaar. Om ervaringen te delen. De Ambassade meldt vriendelijk dat ze er alle begrip voor heeft. Nou, ik niet. Dat juist Heineken het nu laat afweten is onvoorstelbaar en gevoelloos. Vrijdag loop ik op het Tahrir plein met een grote poster van een Heineken bierflesje met een dik rood kruis er doorheen! 

The Voice of Freedom (song)

I went to [demonstrate], and said there is no turning back.

I wrote it in my blood on each street.

We made ourselves heard by all those who wouldn't listen.

And all the barriers have been brought down.

Our dreams were our weapons.

The tomorrow looks bright ahead of us.

We've been waiting for a long time.

We've been seeking, but couldn't find our place.

On every street of my country,

the voice of freedom is calling.

On every street of my country,

the voice of freedom is calling.

We lifted our heads to the skies.

Hunger no longer bothers us.

The most important thing is our right.

We will write our future in our blood.

If you were really one of us,

you wouldn't have deceived us,

and told us to go away and leave our dream behind.

Stop saying the word 'me'.

On every street of my country,

the voice of freedom is calling.

On every street of my country,

the voice of freedom is calling."

Poem recited:

"Dark Egyptian hands make all the difference –

reaching out among the roaring [masses], shattering all the boundaries.

The innovative youth took to [the streets],

and turning the fall into spring.

They worked a miracle, and brought the dead back to life.

They said: You can kill me, but my death will not bring your country back.

In my blood, I write a new life for my country.

Is this my blood or the spring? Both are green.

I am smiling out of joy, not sadness."

Chorus:

On every street of my country,

the voice of freedom is calling.

On every street of my country,

the voice of freedom is calling.

On every street of my country,

the voice of freedom is calling."

Egypt, January 25, 2011

Koptische kloosters door leger aangevallen

Koptisch klooster te Wadi Natrun.

 

CAÏRO – Voor de tweede keer in twee dagen tijd hebben de Egyptische strijdkrachten woensdag het St. Bishoyklooster in Wadi Natrun, 110 kilometer ten westen van de hoofdstad Caïro, aangevallen. Daarbij werd met scherp geschoten. Ook een ander klooster werd doelwit van een aanval door het leger.

Bij de aanval op het St. Bishoyklooster raakten twee koptische monniken en zes werknemers gewond. Vier mensen werden door de militairen gearresteerd, onder wie drie monniken en een koptische advocaat. De laatste was net in het klooster om de aanvallen van de dag ervoor te onderzoeken.

Volgens een van de monniken, vader Aksios Aba Bishoy, bestormden militairen woensdagochtend de hoofdingang op de weg naar het klooster met vijf tanks, gepantserde voertuigen en een bulldozer. Daar sloopten zij het hek dat de kloosterlingen vorige maand hadden gebouwd om zichzelf en het klooster te beschermen tegen de wetteloosheid die sinds 25 januari in Egypte heerst.

„Toen we probeerden de tanks te stoppen, heeft het leger op ons geschoten. Daarbij werd een van de monniken in een been geschoten en een andere in de buik”, aldus vader Bishoy. „Zes koptische werknemers van het klooster raakten ook gewond, van wie sommigen met ernstige verwondingen aan de borst.”

De gewonden werden met spoed naar het nabijgelegen Sadat-ziekenhuis gebracht. Twee anderen werden in kritieke toestand naar het Anglo-Egyptische ziekenhuis in Caïro overgebracht. Daarbij belette het leger volgens ooggetuigen de auto met gewonden de doorgang naar het ziekenhuis.

Volgens een van de andere monniken „schrok” het leger aanvankelijk van monniken die bij de poort stonden te bidden: „Heer ontferm u”, zonder opzij te gaan voor de tanks. Dat wekte de woede van de soldaten. Uiteindelijk reden zij de poort door onder het zingen van ”Allah Akbar” (Allah is groot) en ”Victorie, Victorie.”

Wadi Rayan

Het leger viel ook het St. Makarios van Alexandriëklooster in Wadi Rayan in de Fayoum, 100 kilometer van Caïro, aan. Daarbij werd een monnik neergeschoten en raakten meer dan tien monniken gewond. Ook hier sloopte het leger een nieuw hek. Het klooster had dit gebouwd om zichzelf, na 25 januari, te beschermen tegen aanvallen van gewapende Arabieren en ontsnapte gevangenen – waarbij al minstens zes monniken zwaar gewond waren geraakt.

Het leger had op 21 februari in een ultimatum aan het klooster geëist dat als de monniken het hek niet binnen 48 uur zouden hebben gesloopt, het dit zelf zou verwijderen.

Sit-in

In een verklaring op hun facebookpagina ontkennen de Egyptische strijdkrachten dat er een aanval op het St. Bishoyklooster in Wadi Natrun heeft plaatsgevonden. De soldaten zouden „slechts enkele muren” hebben verwijderd, „die illegaal waren gebouwd op land van de staat.” Verder verklaarden zij dat zij zeker niet van plan waren het klooster te slopen.

Volgens een van de monniken hadden zij op 28 januari zelf contact opgenomen met de staatsveiligheidsdienst. „Die zei ons dat er geen politie beschikbaar is om ons te beschermen. Daarop hebben we tientallen keren met de Egyptische tv gebeld met een oproep om hulp. Militair personeel raadde aan onszelf te beschermen tegen aanvallen.” De monniken en kloosterarbeiders hielden een week lang 24 uur per dag de wacht bij het kloosterhek.

De monniken van St. Bishoy zijn inmiddels een sit-in begonnen voor de ingang van het klooster, uit protest tegen het door het leger gebruikte geweld tegen vreedzame burgers.

Woensdag verzamelden zich bijna 7000 kopten voor een vreedzame betoging voor de koptische kathedraal in Caïro, de zetel van paus Shenouda III. Daarna trokken de betogers naar het Tahrirplein om hier hun protest tegen aanvallen van het leger op koptische kloosters kracht bij te zetten.

Protesteren tegen Libische leider Khaddafi in Cairo

Egypte zelf is nog aan het bijkomen van de wekenlange demonstraties en de omwenteling in eigen land. Ondertussen staat buurland Libië in vuur en vlam. Dat land kent vooralsnog geen vreedzame aftocht van de dictator. Integendeel in gruwelijke beelden wordt ons duidelijk dat Khaddafi bereid is de totale bevolking uit te moorden. Van opstappen wil hij absoluut niet weten.

Bij de Libische Ambassade in Cairo verzamelde zich gisteren een paar honderd demonstranten voor een vreedzame demonstratie tegen het extreme geweld tegen burgers in buurland Libië. Het overgrote deel van de betogers bestaat uit Libiër die al vele jaren in Egypte wonen. Zij vrezen voor het leven van familie en vrienden in hun vaderland. Maar er zijn ook veel Egyptische vrouwen. Zij willen hun mannen terug die in de Libië werken. Ze hebben al dagen niets van hen gehoord en zijn zeer ongerust. En al helemaal het zien van de beelden van de moordpartijen in Libië. Libische oppositieleiders en ooggetuigen hebben gezegd dat honderden demonstranten werden gedood tijdens aanvallen van gevechtsvliegtuigen in verschillende plaatsen in Libië.

Intussen zijn veiligheidstroepen van president Muammar Khaddafi dinsdagochtend  begonnen een intimidatiecampagne in Tripoli.  In een poging om de protesten te onderdrukken, aldus de demonstranten. Volgens een van hen, Mustafa, bestaat de campagne uit  het willekeurig dood schieten van mensen op straat, maar ook in hun huizen. Hij vertelt ook dat de Libische minister van Buitenlandse Zaken Mousa Kosi, die de leiding heeft over de Libische inlichtingendienst deze veiligheidstroepen leidt. Andere brigades worden geleid door al-Motassem, Khaddafi's zoon, en Mansour Daw, een van bevriende officieren.

“We hebben van ooggetuigen gehoord dat veiligheidstroepen Kalashnikov geweren en kogels uitdeelden aan de aanhangers van Khaddafi.”

Hij zei ook dat duizenden Afrikanen, uit Mali en Niger, uit de naburige Algerijnse woestijnen naar Tripoli zijn gebracht om te helpen bij de onderdrukking van de protesten. “Elke Afrikaan die in Tripoli aankomt ontvangt $ 2000 in contanten,” aldus Mustafa.

Intussen heeft Amr Moussa, secretaris-generaal  van de Arabische Liga op opgeroepen tot een "onmiddellijk einde" van het geweld dat momenteel wordt gebruikt tegen anti-overheid demonstranten in Libië. Hij zei dat de "tijd voor verandering was gekomen" in Libië, en dat geweld deze verandering niet kan stoppen. Na een bijeenkomst met de Italiaanse minister van Buitenlandse Zaken Franco Frattini in Caïro, zei Moussa dat de pan-Arabische landen tijdens een spoedvergadering in Cairo de situatie in Libië te zullen bespreken. Hij benadrukte de ernst van de situatie na het ontvangen van recente rapporten over toenemend geweld gebruikt tegen demonstranten. Later op de dag heeft de Arabische Liga, bijeen in Cairo, unaniem besloten de Libie uit de Liga te stoten.

De Italiaanse minister Frattini, voegde hier aan toe dat het Italiaanse standpunt over de situatie in Libië een afspiegeling is van dat van de Europese Unie.  Zijn land veroordeelt het gebruik van geweld door het Libische regime tegen onschuldige burgers.

Hij uitte ook zijn bezorgdheid over de mogelijkheid van een burgeroorlog in Libië, die de kans op een illegale Libische migratie naar Europa alleen maar zou vergroten.

Youssef al-Qaradawi, hoofd van de Internationale Unie van Moslimgeleerden, heeft zelfs gepleit voor een fatwa tegen de Libische leider Muammar Khaddafi. Hij drong er bij de Libische strijdkrachten niet langer te gehoorzamen aan de Libische leider om het vuur te openen op Libische demonstranten. Hij riep verder het Libische volk op zich te verenigen in de strijd tegen onderdrukking.

 Egypte heeft haar militaire aanwezigheid aan de Libische grens versterkt in reactie op een toestroom van vluchtelingen uit Libië. Maar ook om de evacuatie van de Egyptische staatsburgers mogelijk te maken.

"Het leger heeft extra eenheden gestuurd om de veiligheid te waarborgen langs het noordelijke deel van de grens met Libië. Zo'n 10.000 Egyptenaren staan al aan de grens te wachten om die over te steken. Ruim 5.000 landgenoten keerden op maandag weer terug in Egypte. In Libië werken ruimen 1,5 miljoen Egyptenaren. Voornamelijk in de olie-industrie.

Egyptische autoriteiten zijn proberen vandaag een luchtbrug tussen Caïro en Tripoli op te zetten om Egyptenaren snel te evacueren. Egypt Air is gisteren begonnen met het uitvoeren van een extra vlucht tussen Caïro en Tripoli. Men hoopt de komende dagen het aantal dagelijkse vluchten te verhogen tot vier.

Intussen zijn vanmorgen vroeg twee militaire vliegtuigen vertrokken naar Tripoli om gestrande Egyptenaren te evacueren. Een onderneming die nog dagen in beslag kan nemen.

Cairo eert zijn helden en maakt de stad schoon

Nu de grote strijd gestreden is keert de rust in Cairo en de rest van het land weer terug. Tijd om de rekening op te maken en de wonden te likken. Terwijl de legerleiding zich bezig houdt met het installeren van een voorlopige regering is de bevolking druk met het hervatten van het dagelijks leven. 


Straten worden door vrijwilligers schoongeveegd. Aan de balustrades langs de drukke wegen in het centrum en op de bruggen over de nijl zijn vele tientallen plastic prullenbakken opgehangen. Jongeren lopen voortdurend rond met plasticzakken waar ze alle rommel die ze op straat tegenkomen in stoppen. Ook worden de zwart-wit blokken op stoepranden opnieuw geverfd. Het is duidelijk dat in het nieuwe Egypte geen plaats meer zal zijn voor rommel en chaos in de straten van Cairo. 

Nergens in de stad is nog een portret van de verdreven leider Mubarak te vinden. Hoewel ik er vanavond, onderweg naar huis, toch nog eentje ontwaarde langs de Nijl boulevard. In de metro hebben creatieve geesten de naam van Mubarak vervangen door 'Shohadaa' (Martelaren) station. Overal in de straten wapperen Egyptische vlaggen. En als je er nog geen hebt zijn die vollop te koop.
Ook worden zelfgemaakte badges verkocht met daarop de afbeeldingen van enkele van de ruim 380 slachtoffers van de Egyptische opstand. 


De moed, discipline en creativiteit van de Egyptische revolutionaire beweging is niets minder dan een politiek wonder en verdient te worden beschouwd als een van de zeven politieke wonderen van de moderne wereld. Juist omdat deze resultaten zijn bereikt zonder geweld, ondanks een reeks van bloedige provocaties en een vasthoudende leider. Dit alles belichaamt de originaliteit en de grandeur van de Egyptische revolutie van 2011.

Egypte nog lang niet beloofde land

Het volk heeft gesproken. Drie weken duurde de slag op het Tahrir plein en de slag om vrijheid en democratie. De verzamelde betogers wisten van geen wijken. Pas als aan al hun eisen was voldaan zouden ze weer huiswaarts keren. Vorige week werd hun belangrijkste eis ingewilligd: het onmiddellijke aftreden van president Hosni Mubarak. Een andere eis was meer democratie. Maar hoe realistisch is die laatste eis in een land dat nog nooit in haar geschiedenis een democratisch stelsel heeft gekend. Wat is hun voorbeeld? Immers in de gehele Arabische wereld bestaat niet één democratisch land. Er wacht de Egyptenaren nog een lange en moeizame weg naar democratie.

In de 5000 jarige geschiedenis van Egypte is het land geregeerd door farao’s, koningen, dictators en presidenten. Een groot deel van die eeuwen is Egypte bezet geweest door vreemde mogendheden; Perzen, Grieken, Romeinen, Arabieren, Turken, Fransen en Engelsen. In alle gevallen werd niet of nauwelijks geluisterd naar de stem van het volk. Wij kennen farao’s als bouwers van imposante piramides, tempels en graven. In werkelijkheid waren het brute dictators die slechts uit waren op macht, roem en rijkdom.

Ook de buitenlandse bezetters hadden weinig oog voor de omstandigheden en wensen van de locale bevolking. Voor hen was Egypte een bron van rijkdom en kunst. En uit die bron is door de eeuwen heen behoorlijk geplunderd.

De geschiedenis van Egypte kent slechts enkele momenten van ommekeer waar sprake was van een echter ‘revolutie’. Een daarvan was de de ‘revolutie’ van Echnaton. Tijdens de 18^e dynastie (ca. 1388 - 1351 voor Chr.) heeft farao Amenhoteb IV geprobeerd het tot dan toe gebruikelijke veel-godendom te veranderen in een Monotheisme. Hij veranderde zijn eigen naam in Echnaton. En de ene god was voortaan Aton. Hij verliet de oude hoofdstad Thebe (het huidige Luxor) en stichtte een nieuwe hoofdstad in Midden Egypte: El Amarna. En van zijn opvolger Toet-anch-Aton werd verwacht dat deze op de nieuw ingeslagen weg voort zou gaan. Deze paleisrevolutie viel in zeer slechte aarde bij de kliek van machthebbers, meelopers en profiteurs rond de farao. Met name de zeer machtige groepering van Amon priesters zagen hun macht en invloed ernstig in gevaar komen. Nadat Echnaton was overleden naam de nog zeer jonge Toet-anch-Aton de troon over van zijn (stief)vader. Voor de getergde kaste van Amon priesters van dat de ideale mogelijkheden de zaken weer geheel naar hun hand te zetten. Ze haalden de jonge farao terug naar Thebe, veranderden zijn naam in Toet-anch-Amon en trokken de macht weer naar zich zelf toe. Zo was de oude orde weer hersteld.

Voor veel volken in het Midden Oosten is Egypte door de eeuwen heen een belangrijke en stabiele factor geweest. In tijden van onrust of hongersnood in het Midden Oosten zocht men vaak een veilig heenkomen in Egypte. In de Bijbel lezen we een aantal malen over hongersnood en vlucht naar Egypte. Van Abraham, Jozef, Mozes tot Jozef en Maria met Jezus. Lang nadat Jozef het had geschopt tot onderkoning  van Egypte was het volk Israel verworden tot slaven en gastarbeiders. Onderleiding van Mozes trok het volk Israel weg uit Egypte. Waarbij de farao en zijn leger jammerlijk verdronken in de Schelf Zee.

Eenmaal op weg naar het ‘land van melk en honing’, het beloofde land, midden in de Sinai klaagde het volk bij Mozes: wat doen we hier, we hebben honger en dorst. Had ons in Egypte gelaten. Daar hadden we tenminste water en brood.

Het scharnierpunt tijdens de tocht door de Sinai was het moment waarop Mozes de Tien Woorden van God mocht ontvangen. Een belangrijk signaal van God aan het volk. Vanuit het midden van de woestijn keken ze terug naar Egypte; het land waar ze slaven waren. En ze keken vooruit naar het nieuwe, beloofde land, waar ze als vrije mensen zouden gaan wonen. De Tien Woorden waarschuwen het volk; pas op: in het slavenhuis Egypte moest je soms (een brood) stelen om in leven te blijven. In het land van vrijheid hoeft dat niet. In Egypte moest je soms iemand doden om zelf te overleven. In het land van vrijheid hoeft dat niet meer. De boodschap is helder: leven in vrijheid is veel moeilijker dan leven als slaaf. Vrijheid kent een heleboel verplichtingen en verantwoordelijkheden. Die gelden voor iedereen en je kunt dat niet langer op de machthebbers afschuiven.

Twee kernmomenten uit de geschiedenis van Egypte die een licht kunnen werpen op de situatie waar Egypte na de jongste omwenteling van 2011 in verzeild is geraakt.

De roep om het aftreden van de farao president en de andere leden van het regime zijn nog lang geen opmaat tot een vrije en democratische samenleving. Jos Strengholt schreef daags na het aftreden van Mubarak al terecht dat de farao weliswaar ‘is verdronken, maar zijn leger niet’. En het leger zal, net als de machtige en invloedrijke Amon-priesters rond Echnaton en Toet-anch-Amon, hun macht en verworvenheden zeker niet opgeven. Het leger heeft het volk tijdens de opstand niet aangevallen, maar ook niet beschermd. Geliefd als ze (nog) zijn bij het volk vanwege hun ‘overwinning’ tijdens de Jom Kipur oorlog in 1973.

Het leger bezit veel industrieen, resorts, bedrijven en instellingen. Daarnaast hebben ze vele privileges verwoven. Ook corruptie komt veel voor binnen en rond het leger. Nu dus een ‘stabiele factor’, maar nog lang geen garantie voor werkelijke vrijheid en democratie.

Inmiddels is het de laatste week behoorlijk druk in de Egyptische politieke arena. Een rondje langs de partijpolitieke velden laat zien dat er hard wordt gewerkt aan de oprichting van nieuwe politieke partijen in Egypte.

Politiek analist Tarek Higgy zei dat hij zelfs de Koptische politieke activist Michael Mounir bereid heeft gevonden om handtekeningen te verzamelen voor de oprichting van een nieuwe seculiere en democratische partij die gebaseerd is op de beginselen van burgerschap, liberalisme en religieuze vrijheid.

Ook waren afgelopen dinsdag zo'n 100 linkse activisten bijeen om te spreken over de oprichting van een eigen partij. Volgens hun woordvoerders hadden ze tot dusver 20.000 handtekeningen verzameld van burgers uit het hele land.

Heel interessant is ook dat ruim 5000 leden van de Nationale Democratische Partij, de partij van Mubarak, hebben besloten om een nieuwe partij te vormen. Onder de naam de Egyptische Jeugd Partij.

Natuurlijk zijn aller ogen in binnen- en buitenland gericht op de Moslim Broederschap (MB). Volgens hun woordvoerder, Nageh Ibrahim, hebben zij het plan heeft opgevat om een "civiele" partij op te richten met een "islamitische oriëntatie." Dat kan nu, omdat  de MB niet langer een door de staat verboden organisatie is.

MB dissident Khaled al-Zaafarany, liet weten dat 500 jongeren uit de ‘25e januari Revolutie’ in Alexandrië zich zullen aansluiten bij zijn nieuwe partij: de Islamitische Partij voor Gerechtigheid en Ontwikkeling.  Naar het voorbeeld van de Turkse islamitische partij.

De Egyptische orthodoxe, anglicaanse en katholieke kerken, echter hebben tot nu toe geweigerd om een politieke partij op te richten voor christenen. Zij zijn bang dat dit alleen maar zou bijdragen tot een sektarische strijd. Met het risico dat ze hiermee de boot volledig gaan missen en daarmee – zelf – hun positie voor de toekomst onnodig zullen verzwakken.

Twee weken voor het uitbreken van de volksopstand in Egypte vroegen studenten mij: “Meneer, wat vindt u van onze democratie in Egypte?” Ik moest daar smakelijk om lachen en vroeg hen: “Democratie, waar, hier?” Nu een maand later klinkt overal de roep om democratie. Maar wat is dat, hoe doe je dat? Hoe kan een volk dat 5000 jaar geen democratie heeft gekend in korte tijd een democratisch bestel van de grond krijgen? Het leven onder een dictatuur heeft de mensen gevormd, verlamd en volgzaam gemaakt. De eerste overwinning is binnen. Maar leven in vrijheid is misschien wel moeilijke dan leven in een dictatuur. Nog even en de eerste roep om Mubarak zal weer klinken als de lonen niet snel om hoog gaan en de voedselprijzen onverminderd hoog blijven. Democratie, we gunnen het Egyptische volk alle goeds. Ze hebben er moedig voor gestreden en de overwinning gehaald. Maar als ze niet oppassen zal het een pyrrusoverwinning blijken te zijn geweest. Dat wordt nog een lange en moeizame weg. Egypte is nog lang niet het beloofde land.